...προχωράω μπροστά, με τους λίγους, αλλά πολύτιμους ανθρώπους, που με στήριξαν στις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής μου!
Τους δύο αυτούς ανθρώπους που έχω κρατήσει, που αγαπώ και μ' αγαπούν!
Δύο και καλούς έχω και είναι επιλογή μου!
Δεν θέλω και δεν χρειάζομαι περισσότερους!
Δεν αντέχω το συνωστισμό και τη...βαβούρα! Ποτέ δεν τα άντεχα!
Η ζωή μου είναι πιο συμμαζεμένη από ποτέ! Δε χρειάζομαι περιττούς ανθρώπους γύρω μου, να επιβεβαιώνουν την κοινωνικότητά μου και να νιώθω ασφαλής!

Δεν έχω ανάγκη να χτυπάει άσκοπα το κινητό μου, με τον κάθε άσχετο να με πρήζει, για να νιώθω πως κάποιος με θυμήθηκε!

Δε χρειάζομαι σκυλιά, γατιά παιδιά και καροτσάκια, τα συμπληρώματα της δήθεν  ευτυχίας σας, να μου κλέβουν τη ζωή και να τη μετατρέπουν σε ακόμη μια κόπια της δικής σας ζωής! Προτιμώ να αυτοσχεδιάσω, να βάλω τα δικά μου μέτρα και σταθμά, τους δικούς μου όρους, στη δική μου ζωή! Βλέπω τις ζωές σας, ίδιες και απαράλλαχτες μεταξύ τους και πλήττω! Σας λυπάμαι!!!

Δεν είναι κοινωνικότητα να μιλάς και να χαμογελάς σε όλους! Βλακεία και ανασφάλεια είναι! Η επιλεκτική επικοινωνία είναι κοινωνικότητα! Να ξέρεις σε ποιούς χαμογελάς , ποιους χαιρετάς και γιατί!

Η πολυκοσμία στη ζωή ενός ανθρώπου δεν μπορεί να προσφέρει κάτι! Είναι αποτέλεσμα ανασφάλειας! Να νιώθει πως κάπου ανήκει,

πως έχει πάντα κάποιους δίπλα του, αποκούμπια της ανασφάλειάς του...! ΟΥΤΟΠΙΑ!!! Χαβαλέ μόνο προσφέρει η πολυκοσμία, η μεγάλη παρέα και ο χαβαλές είναι ό, τι απεχθάνομαι περισσότερο!
Επιτέλους, μετά από 36 χρόνια, μπορώ να πω πως έχω μια όμορφη ζωή, με ελάχιστους και εξαιρετικούς ανθρώπους δίπλα μου! Μια ζωή, πολύ ιδιαίτερη και ξεχωριστή, την οποία διεκδίκησα, την κέρδισα και είμαι, επιτέλους,...ευτυχισμένος!

          Χρήστος Τζουμπρής