ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ

 

                 Χάνω το λεωφορείο για δέκα δευτερόλεπτα...! Έφυγε...Κάθομαι στη στάση, το κοιτώ που χάνεται στο τέλος τού δρόμου...και...σκέφτομαι...Σκέφτομαι μήπως εκεί πάνω, ανάμεσα στους επιβάτες, ήταν κάποιος άνθρωπος που θα μου άλλαζε τη ζωή! Κάποια κοπέλα που θα ζωγράφιζε τον κόσμο με διαφορετικά χρώματα στον πίνακα της ζωής μου! Χρώματα που ποτέ πριν δε θα είχα δει! Ο άνθρωπός μου...! Έφυγε, χάθηκε κι εγώ αδύναμος να κάνω οτιδήποτε! Για δέκα μόλις δευτερόλεπτα! Πόσο θα πλήρωνα για να τα έφερνα πίσω!!! Ήταν άραγε τυχαίο ή έτσι έπρεπε να γίνει; Ήταν μέσα στο λεωφορείο ο άνθρωπος που θα άλλαζε τα πάντα μου ή μήπως ζω ακόμη ένα αποκύημα τής φαντασίας μου; Δεν ξέρω! Δεν θα μάθω ποτέ! Έσβησα τις σκέψεις μου και ανέβηκα στο επόμενο λεωφορείο...Αυτό με οδήγησε τώρα εδώ, να γράφω αυτό το κείμενο...Αν προλάβαινα το προηγούμενο λεωφορείο ίσως να ήμουν πιο ευτυχισμένος τώρα, ίσως όμως και να μη ζούσα...!

                       Πόσες φορές μας συμβαίνει αυτό καθημερινά! Πόσα λεωφορεία χάνουμε στις στάσεις τής ζωής μας! Πόσα πράγματα θα ήταν διαφορετικά ή τουλάχιστον δεν θα ήταν έτσι, αν καθυστερούσαμε να περάσουμε τη διάβαση, αν μιλούσαμε λιγότερο στο φίλο που μας σταμάτησε στο δρόμο, αν δεν επιλέγαμε αυτόν το δρόμο, αλλά τον άλλο...! Ποιός μπορεί να μας δώσει τη δυνατότητα να ακολουθήσουμε  όλους τους δρόμους, όλες τις πιθανές επιλογές που έχουμε, να ζήσουμε την κάθε μία από αυτές και να επιστρέψουμε; Μόνο έτσι θα γνωρίσουμε  ποιά απ' όλες είναι η καλύτερη, αυτή που θα μπορούσε να μας οδηγήσει στην απόλυτη ευτυχία...! 

 

 

                                                                                                                               Χρήστος Τζουμπρής