Μεταξύ δύο περιοχών του αναδιπλωμένου Σύμπαντος, μπορεί να
σχηματιστεί σκουληκότρυπα (κοσμική σήραγγα), η οποία συνδέει μια
λευκή με μια μαύρη τρύπα. Το φως ακολουθεί την καμπυλότητα του
χώρου. Ενας ταξιδιώτης του Διαστήματος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει
μια κοσμική σήραγγα που είναι ακίνητη σε σχέση με τη Γη , για να
κόψει δρόμο κατά τη μετάβασή του απο το γεγονός Α στο Β και μετά να
επιστρέψει ,μέσω μιας κινούμενης κοσμικής σήραγγας , στη Γη πριν από
τη στιγμή που ξεκίνησε!!
Η σχέση του χρόνου με εμάς είναι πολύ
μικρή τόση μικρή όση η ύπαρξη μας σε σχέση με όλο το σύμπαν. Και
αυτό το λέω γιατί η ζωή μας είναι το 1/1.000.000.000.000. ενός
δευτερόλεπτου του σύμπαντος όλου. Οπότε δεν γίνεται να γιορτάζουμε
το 2000 και να λέμε ότι όλα που συμβαίνουν με τον δικό μας κόσμο
είναι για μας ,γιατί για το σύμπαν είναι ένα τίποτα ο χρόνος μας
.Τώρα υπάρχουν θεωρίες για ταξίδια στο χρόνο σύμφωνα με τον τύπο E=mc2
που λέει ότι όταν πλησιάζεις την ταχύτητα του φωτός μεταφέρεσαι στο
χρόνο και το χορό .Λοιπόν αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα
είναι το εξής .Όταν μια οντότητα φτάσει το φως τότε ενώνεται με την
αντί-ύλη του και μεταφέρονται σε μια διάσταση που ο χρόνος σταματά.
Γιατί όμως σταματά ;; Λοιπόν εδώ είναι η απάντηση η οποία είναι ότι
πλέον το ίδιο το περιβάλλον δεν σε αναγνωρίζει σαν δικό του υλικό
αλλά κάτι που δεν υπάρχει γιατί έχει μεγάλη ταχύτητα και δεν μπορεί
να σε φθείρει άρα δεν υπάρχεις για αυτό. Επίσης όταν φτάνεις την
ταχύτητα του φωτός εξαϋλώνεσαι και γίνεσαι διάσπαρτα μόρια και δεν
μπορείς να φθαρείς από την ηλικία γιατί δεν έχεις ύλη (γι αυτό
βλέπεις ότι δεν γερνούν όσοι πάνε στο χρόνο π.χ στις ταινίες) και
ακόμη ότι δεν σε επηρεάζει η βαρύτητα ,τίποτα ,μόνο η μαύρες τρύπες.
Η
έννοια του χρόνου αντικατοπτρίζει την ακολουθία των γεγονότων.
Στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, χρόνος αντίδρασης είναι εκείνος που
παρεμβάλλεται ανάμεσα σ' ένα ερέθισμα (για παράδειγμα οπτικό ή
ακουστικό) και στην αντίδραση από το άτομο που εξετάζεται.
Αστρονομία
Κλίμακα χρόνων είναι μια αδιάκοπη ακολουθία φαινομένων, που
επιτρέπει την απόδοση ημερομηνίας σε άλλα γεγονότα. Ενότητα χρόνου
είναι η διάρκεια της διακοπής του χρόνου, που χωρίζει δυο επιλεγμένα
φαινόμενα κατά την κλίμακα των χρόνων. Για πολλούς αιώνες, τέτοια
φαινόμενα ήταν τα αστρονομικά, που συνδέονται με την εναλλαγή και
την περιστροφή της γης. Η ενότητα χρόνου (χρόνος, ημέρα,
δευτερόλεπτο κτλ.) προέρχεται από τον έλεγχο αναρίθμητων
παρατηρήσεων. Με τη χρήση δειγματοληπτικών συχνοτήτων σήμερα έχουμε
μια κλίμακα χρόνων, που ονομάζεται ατομικός χρόνος, και εξαιρείται
από τα αστρονομικά φαινόμενα που υπολογίζονται για τον υπολογισμό
του χρόνου. Ο ατομικός διεθνής χρόνος (ΤΑΙ) χρησιμοποιεί σαν μονάδα
μέτρησης το δευτερόλεπτο του Διεθνούς συστήματος (SI), γνωστό για
την ακρίβεια του 10-13. Κλίμακες χρόνου συμβατικές, που ακόμα
χρησιμοποιούνται και βασίζονται σε αστρονομικά φαινόμενα είναι
εκείνες που βασίζονται στον αστρικό χρόνο και στον ηλιακό χρόνο. Το
πρώτο έχει μονάδα την ηλιακή ημέρα και το δεύτερο την αστρική ημέρα.
Και οι δύο είναι χρόνοι τοπικοί, αφού η αξία τους εξαρτάται από τη
θέση του παρατηρητή πάνω στη γη, και από την ανάλογη συγχώνευση του
ωραρίου. Ο παγκόσμιος χρόνος (TU) είναι ο τοπικός χρόνος, ο μέσος
ηλιακός, του μεσημβρινού που περνάει από το Γκρήνουϊτς.
Φιλοσοφία
Από φιλοσοφική άποψη, μπορούμε να διακρίνουμε τρεις βασικές
αντιλήψεις του χρόνου: 1) ο χρόνος ως αντικειμενική τάξη, με την
οποία μετριέται η κίνηση. 2) Ο χρόνος ως αντίληψη της ακολουθίας
συνειδησιακών καταστάσεων, συνδεδεμένων μεταξύ τους, που περιέχονται
στη μνήμη και τη φαντασία. Αυτή η υποκειμενική διάσταση του χρόνου,
που επισημάνθηκε από τον Αυγουστίνο, ήταν παρούσα στη σκέψη του
Μπεργκσόν. 3) Ο χρόνος ως δομή της πιθανότητας και του σχεδιασμού,
που υπάρχει στην υπαρξιστική σκέψη. Η θεωρία που ταυτίζει το χρόνο
με την τάξη της κίνησης είναι η πιο παλιά. Τη βρίσκουμε στην
πυθαγορική και πλατωνική θεωρία και συναντούμε τον κλασσικό ορισμό
της στον Αριστοτέλη: χρόνος είναι η σειρά της κίνησης σύμφωνα με το
πριν και το μετά. Στη σημασία της διάταξης ως διαδοχής ομογενών
γεγονότων, αυτή την ιδέα του χρόνου την πήρε η σύγχρονη επιστήμη,
και ο Νιούτον την τοποθέτησε στη βάση της μηχανικής.
Φυσική
Σύμφωνα με την αντίληψη της κλασσικής μηχανικής, ο χρόνος θεωρείται
τρέχων, ανεξάρτητος από οποιοδήποτε φαινόμενο που συμβαίνει στη φύση
και από το σύστημα αναφοράς που χρησιμοποιείται. Πράγματι για τον
Νιούτον ο αληθινός χρόνος, απόλυτος και μαθηματικός, για τον εαυτό
του και για τη φύση του, τρέχει ομαλά, χωρίς αναφορά σε κάτι έξω από
αυτόν. Η κριτική του σχετικισμού υποκατέστησε τον απόλυτο χρόνο με
την ιδέα του χρόνου σε σχέση με τον παρατηρητή, φέρνοντας στο φως το
φαινόμενο που έχει το όνομα διαστολή χρόνων.